Half uur je stoep staan vegen in de kou terwijl het
er van achteren weer bij sneeuwt. Opgeven, neus afvegen
en dan naar binnen, camera pakken en weer naar buiten.
Vol moed trotseer je de witte massa, tot over je enkels
diep gezakt naar het park. Het geluid van schrapende
scheppen over de stenen, gegil van kinderen die links
en rechts uitglijden. Een fietser realiseert zich te
laat dat het niet verstandig is om al rijdend een
sneeuwbal te gooien naar zijn beste vriend, tja - daar
lig je dan, huilend en terecht. Je banjert door - die
bruin leren schoenen uit Italië zijn niet gemaakt voor
de sneeuw, in Italië sneeuwt het bijna niet, dus voor één
keertje mogen ze nat worden - het moet maar. Er staan
mensen op het ijs, je staat er schaapachtig naar te
kijken en denkt na. Dan toch maar het besluit om er ook
op te springen, al is het maar voor dat jesus-gevoel.
Nou, daar sta je dan. Je broekspijpen ondertussen
bevroren en je sokken zijn nat.
Here's a poetic animation of a new representation
and perspective towards The Legend of Zelda. That
lowlife scum "Link" is always conveniently asleep
whenever the world goes to hell. This is one of
those tales, perhaps darker than the usual Zelda
related lore. It shines a truer light on the hero
we've learned to love through the years.
